Badass of the Week Çılgınlığı Büyüyor

 Tarihle ilgili bir insanım. Elimden geldiğince tarih hakkında okuyorum, arkadaşlarla tartışıyorum. Arkadaşlarla yaptığım tartışmalarda ise pek de akademik olmayan bir tarz göze çarpıyor. Tarihi figürleri küfürlerle beraber anıyoruz, mahalleden bir elemanmış gibi değerlendirmelerde bulunuyoruz. Yapıyoruz bunları. O figürler hakkına hassasiyeti olan biri için, veya bir bayan için rahatsızlık verebilecek konuşmalar bunlar. Bu tartışmalar sonucunda genelde, tarihteki bazı figürlerin diğerlerinden daha agresif, daha idealist veya bir özelliğiyle daha fazla ön plana çıktığını çoktandır anlamış bulunuyorum. Bu kişi Nikola Tesla da olabilir, Nikola Makyavelli de. Patton da olabilir Rommel de. Bir ittihatçı veya bir jakoben olabilir, hatta ikisi birden olabilir.

Mesele şu, frp convention’larından birinde, arkadaşların Jack Churchill isimli, tek başına koca nazi taburlarını esir alabilen bir eski askerin maceralarını anlatmaları üzerine (ikinci dünya savaşı boyunca bir iskoç kılıcı ve ok-yay ile müthiş başarılar gösteren, ki Mad Jack ismiyle anılan bu şahıs, Mad Jack the Pirate isimli müthiş çizgi filmin, ki başka bir yazının konusu olması muhtemel, esin kaynağıdır) evde bu ismi arattım, sonucunda da karşıma “Badass of the Week” sitesinin çıktı. Site bir süredir eğlence kaynağım. Espri anlayışı benim biraz önce bahsettiğim tartışmalara yakın, Amazing Ben Thompson, Amerikalı bir Siyaset Tarihi yüksek lisans öğrencisi, 2004 yılından beri her hafta bir adet tarihi figürü konu alan, esprili ve fazlasıyla figürlü bir yazı ekliyor sitesine. Bu kişiler Barbaros Hayrettin den Napolyon a kadar uzuyor. Küfür var diye işi yanlış anlamayın, o listede bulunmak büyük bir şeref. Tarihin en “badass” kişilerinden sayılıyorsunuz. Badass in doğrudan bir Türkçe karşılığı yok, agresif, idealist ve pek insancıl yollar kullanmadan hedeflerine ulaşan anlamında çevirilebilir. Fakat bu hedeflerin de ipe sapa gelir şeyler olması lazım. Katliamlar yapan, insanlıktan çıkmış figürlere listede rastlamıyorsunuz. Kısacası, üç-beş ingilizceniz varsa bu eğlenceden mahrum kalmayın.

İşte link;

http://www.badassoftheweek.com/

Bu da bahsettiğim liste;

http://www.badassoftheweek.com/list.html

Bu arada Amazing Ben bir de  “Badass” isimli bir kitap çıkardı, ki Amazon.com dan bulabilirsiniz. Şahsen ben temin ettim, 2-3 haftada adresinize geliyor. Kolleksiyonluk, mükemmel bir parça. Çocuklara bırakılacak bir yadigar değerinde.

 

Saygıyla Anıyoruz

 

Dev Kampanya: Oray Eğin + Armağan Çağlayan

Şu anda televizyonda Oray Eğin‘in yeni başladığı talk show programı var. Bilemiyorum kaçıncı program ama kendisi bu işte bir hayli başarısız.

Önceleri entel, bilgili, sosyetik, mantıklı imajı çizip, imajının tam tersi yönünde insanlara laf sokmaya çalışarak bir insandı kendisi. Popüler olma sebebi de tam olarak buydu aslında. Biz Türk milleti olarak çok seviyoruz sanki böyle bağıra çağıra konuşan insanları ki bir Armağan Çağlayan belası var bu medyada bir de Oray Eğin. Daha bu ikisine yetişebilmiş ve onlar kadar popüler olabilmiş kimse yok, o yüzden sürekli pohpohlanan insanlar bunlar. Biri popstar furyasında yarışmacı adayları iğneleyerek ön plana çıktı, diğeri ünlüler hakkında yorum yapıp, Amerika hayranlığını anlatarak. Armağan Çağlayan Star TV’de battı talk showuyla, aynı denizde Oray Eğin’in de boğulmasını bekliyorum. Mecazi değil aslında, bu iki isim üzerinden diğer anlamsız-gereksiz insanları da derinliklerde görsek ne güzel olur.

Oray Eğin’e çok değinmek istemiyorum aslında ama kendisi bu sezon içinde talk show yapmaya kalkıp batan tek insan olduğu için güncelliğinden yararlanmak zorundayım. Kendisi batıyor, çünkü Türkiye’de Amerikan formatının uyarlama halleriyle çıkan şovlardan birini, yani yıllardır David Letterman‘ın, Jay Leno‘nun, Conan O’Brien‘ın, Jimmy Fallon‘ın falan sunduğu türlü türlü programın dayandığı tek noktadan hareketle yapılan bir programı idare etmeye çalışıyor. Konsept yıllardır aynı, sadece şovmenin eklediği atraksiyonlarla kişiselleştiriliyor. Temel olarak 2 koltuk bir masa koyuyorsunuz, ünlü konukları çağırıyorsunuz, kıvrak zekanız sayesinde komik olup insanları eğlendiriyorsunuz olup bitiyor. Bu programlarda dekor önemli değil ki bir çoğunda bir şehrin gece, durağan görüntüsünün arka planda olması gayet güzel bir örnek. Sunucunun yakışıklı olmasına gerek yok, çünkü göründüğü gibi ne Jay Leno, ne Conan O’Brien falan yakışıklı adamlar. Yani diğer programların aksine görselliği bir kenara atıyoruz. Diğeri ünlü konukları çağırmak ve onlar hakkında ufak bir araştırma yapmak. Bu da Türkiye şartlarında Ekşi Sözlük’ü açıp 5-30 dakikalık bir okuma anlamına geliyor amatör bir şovmen için. Hadi Google, Ekşi Sözlük falan dedik bu aşamanın da kolayını bulduk, en temel ve tek bir noktaya geliyoruz: konseptin Türkiye’de çoğunlukla tutmamasının tek nedeni olan sunucu faktörü. Yine en güncelinden örnek vermek gerekirse, Oray Eğin’in espri anlayışının ne kadar kötü olduğunu içinde zeka kırıntısı bulundurmayan esprilerinden anlayabiliyoruz. Unutmadan bir de program orkestrası konusu var. Orkestra demek yanlış aslında, her ne kadar öyle deniliyor olsa da programda çalan müzik grupları. Kendileri tek bir komutla çalışıyor: “Kim ne derse desin, sözleri bitince abanın gitara!”. Zaten konuşma bazlı bir programda araya giren seslerden nefret ediyorken, kötü bir versiyonunu daha önce Kanaltürk’te yayınlanan Berrin’le Gecenin Rengi‘nde görmüştüm; izleyici olarak televizyon başında konuşmaları duymuyordum. Hepsi programda çıkan dandik grubun yüzündendi. Tabi bir de canlı yayın ses ekibinin katkıları var. Bu akşam bu durum bir adım daha ileri gitti. Oray Eğin’in programında, ki adına bakmış değilim, grubun aptal saptal çıkışları bırakın izleyiciye giden sesin sapıtmasını, stüdyoda kaosa neden oluyor. Aynı üçlü koltukta oturan üç konuk birbirlerinin konuşmalarını duyamayabiliyorlar. Gittikçe program kalitesi düşüyor.

Armağan Çağlayan diye başlayıp bahsetmeden olmaz tabi. Kendi internet sitesinde  ”2006 yılı yaz döneminde Star Tv ekranlarında başlayan programı “Son Ütücü” ile belki de kimsenin inanamayacağı kadar büyük bir başarıya imza attı ve adı kısa sürede en iyi talk-showcular ile birlikte anılmaya başlandı.” yazmakta. Biyografisinden alınmış bu cümle bile kendisinin ne kadar hayal dünyasında yaşadığına kanıt niteliği taşıyor. Bir süredir “İletişimde Yaratıcılık Dersi” veriyormuş. Hemen okulu ve fakülteyi de söyleyeyim hatta, İstanbul Kültür Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi (tabi ki bir Bilkent, bir Hacettepe değil). Aslında bu kadar konuşmadan sonra sanırım kendisi hakkında görüşlerimi tek cümleyle özetleyebilirim. Kendini yaratıcı görüp, iletişimde yaratıcılık dersi veren bir insanın, yine yaratıcılık maddesi üzerinde durarak yaptığı programın üzerine dersler verdiği medyada tutmaması ne büyük bir ironidir ve Armağan Çağlayan bütün faktörleri bir araya getirip farkında olmadan bu ironinin mucidi olmuştur.

Diğer taraftan artık internet tv ya da Youtube’da channel sahibi olanların bile becerebildiği klasik talk show formatını Türkiye’de tek uygulayabilen ve yıllar sonra bile olsa hala seyredilen birisi var: Beyaz. Klasik konsept üzerinden masası, sandalyesiyle bile eskiye bağlı kalınmış stüdyosuyla ve konuklar üzerinden dönen geyiklerle yıllardır izleniyor Beyaz. Bundaki başarısının sırrı hem hedef kitlesinin belli olması, hem imajının yıllardır sağlam olması, hem de konuklarına yönelik araştırmasını yapıp, kıvrak zekasıyla nüktedan bir hava yakalayabilmesi. Yukarıda saydığım her maddeyi incelemeden, dediğim gibi olayın sadece sunucuda bittiğini düşünürsek, Beyaz’ın yıllardır süregelen imajından başlamamız gerekir. Masasından kalkıp kameraya yaklaştığında bile ceketinin düğmelerini ilikleyen, sürekli saygıda kusur etmeyen ve annesine verdiği değerle anılan bir adam Beyaz. Hani derler ya içimizden biri diye, büyüklerine karşı saygılı ama aklında ne tilkiler gezen insan modeli, medyada birini bu şekilde tanımlayacak olsam sanırım o adam Beyaz olurdu.

İşte bu noktada, Beyaz hakkında yazdıklarımı okudum acaba hata var mı diye. Okan Bayülgen gibi araya girmek istedim bir an. Ne gerek var da ben Beyaz’ı anlatıyorum ki size. Başarısı, karizması belli adam. Diğerleriyle karşılaştırmaya değmez bile.

Neyse talk showlar hakkında yazı yazayım derken, Beyaz’a güzelleme yapmış oldum azcık. Televizyonun çöplük hale gelmesinde etkileri olduğu için diğerlerine pek bir karşı olduğumdan bu durum normal.Bir de Okan Bayülgen ve Disko Kralı var ki, o ayrı bir yazının konusu (yanlış anlaşılmasın, Okan Bayülgen de kaliteli iş yapar manasında).

PS: Oray Eğin’in programının adı Ya Şimdi Ya Hiç‘miş. Mümkünse hiç olsun.

 

Türk Dizi Sektörü

Televizyon kanalları büyük bütçeli çöplüklere dönmeye devam ederken, genç nesil gitgide televizyon kültüründen uzaklaşıyor. Çok değil, bundan 10 yıl önce geç yatıp televizyon seyretmek için elinden geleni yapan insanlık şimdilerde aynı atraksiyonu daha rahatça internette yapıyor. Kanal yöneticileri internetin televizyonun yerini almaya başladığının farkındalar fakat ellerinden pek bir şey gelmiyor. Çünkü gün geçtikçe bilgilenen, güçlenen, eğitim düzeyi artan toplumu yeni bir içerik sunmadan televizyon başında tutmak zor. Yeni konseptlerin başarılı olacaklarına dair garanti olmadığından ve yaratıcılık eksiğinden dolayı televizyon yapımcıları temcit pilavı misali aynı konsepti evirip çevirip önümüze sunuyorlar. Bir tutan program bir daha çekilip tekrar yayınlanıyor ya da dizilerin hikayeleri ufak değikliklerle bize ulaşıyor. Reklam gelirinin en büyük kaynak olduğunu düşünürsek de tv başındaki izleyicinin ne kadar uzun süre bir kanalda kalması gerektiğinin önemini öğrenmiş oluyoruz. İşte bu yüzden eskisi kadar ilgiyle takip edilmeyen Yemekteyiz, Var Mısın Yok Musun? gibi programlar ya da özellikle isim vermeme gerek bırakmayan uydu ya da özel platform kanal dizileri hariç bütün diziler saatlere yayılıyor. Dünya 22-45 dakikalık dizileri izlerken biz 90 dakikalık dizilerle uğraşıyoruz.

Kısa bir örnek yazmam gerekirse, Türk televizyonlarının en çok izlenen dizilerinden biri olan Kurtlar Vadisi’nde bir zaman olan dizi/reklam dakikaları kıyaslandığında yaklaşık olarak 1 dizi yayın süresi kadar ve ya daha fazla reklam olduğu ortaya çıkıyordu (takip etmediğim için bir şey diyemeyeceğim).Böyle bir durumda zaten çok da piyasası olmayan televizyon piyasasının tutan programları sürekli yayınlamasının nedeni ortaya çıkıyor.

Bir diğer konu dünya televizyonlarından farklı işleyen anlaşmalar.Dünya üzerinde, özellikle en iyi dizi sektörüne sahip (kişisel bir görüştür tabi) Amerika’da, önce dizilerin bir pilot bölümleri çekilir. Yayınlanır ya da sit-com gibi yapay bir konsepte sahipse stüdyo içerisinde çekilirken seyircinin izlemesi sağlanır. Alınan tepkilere göre dizi için sezonluk ya da mini-dizi ise bölüm sayısı kadar anlaşma yapılır. Tabi yapımcılar projeyi kanala götürürken hep en iyiyi umup, en iyi işi çıkarmaya çalışırlar. Bu yüzdendir ki mesela Lost’un pilot bölümü için 14 milyon dolar gibi bir para harcanmıştır. Daha orjinal senaryolar ya da yeni konseptler sunmaya çalışırken, bir taraftan da teknolojik alanda ilerlemek gerektiğin farkındalar adamlar. O yüzden hata payını sıfıra indirmek için elde ne imkan varsa harcanıyor.

Türkiye’de iş biraz daha farklı işliyor. Biraz demek saçma hatta, tamamiyle farklı işliyor. Öncelikle bizim televizyon sektörümüzde özellikle 3-5 tane adamın lafı geçiyor, çıkardıkları projeler neredeyse her zaman kabul ediliyor. Örnek olarak Birol Güven’in zamanında yazdığı Çocuklar Duymasın’ı göstermek istiyorum. Konsept yeterince kötü ve espri seviyesi ortalama sit-comlardan düşük olmasına rağmen 3 farklı kanalda devam eden ve aynı anda bu 3 kanalın yayın akışını kapatan bu dizi daha sonra Birol Güven’in adeta bir senaryo ustası gibi görülmesine yol açtı. Hangi kanal olursa olsun, sektörle ilgili konuşulacak konu ne olursa olsun Birol Bey hep çağrıldı. Sulhi Dölek ve Safa Önal gibi daha profesyonel, bilgili ve usta yazarlar varken Birol Bey sürekli abartıldı. Aynı dönemde TMC şirketinin dizileri vardı piyasada. Aliye, Zerda gibi genelde bağımsız kadın temalı diziler ve arkasından gelen Bir İstanbul Masalı, Binbir Gece falan. Tutulan işlerin arkası bir grup senarist için gayet iyiydi. Tıpkı Birol Güven gibi onlar da bir süre bu işin sefasını yaşadılar. Gerçi onların patlamaları garip bir şekilde Asmalı Konak’la da bağlanıyordu. Aynı izleyici kitlesinin takip ettiği diziler Birol Güven’in Ayrılsak da Beraberiz gibi kaliteli bir işiyle yükselmesinden farklı olarak bu senaristlere daha az emek harcattı. Mesela şu ara dönen kitap uyarlamaları da aslında geç kalınmış ama geç kalınmasına rağmen suyu çıkartılmış bir durum. Yıllardır kitap uyarlaması çekiliyor televizyon için ama bu kadar patladığı bir dönem hiç olmamıştı. Tabi bu patlama hikayalerin sakız gibi uzamasına ve orjinalitesinin kaybolmasına neden oluyor. Köklerinden koparılmış eserlerin dizileri bırakın hikayeyi ve seyirciyi memnun etmeyi, yazar ustalarına saygıda kusur ediyor (en son birisi Halit Ziya Uşaklıgil’e Aşk-ı Memnu dizisine katkısından dolayı teşekkür ettiğini beyan etmişti ama kimdir hatırlamıyorum). Hemen 3-5 örnek saymak gerekirse, herkesin bildiği gibi baştan güzel başlayıp saçma noktalara giden (bu da kişisel bir görüştür tabi) Yaprak Dökümü, Hanımın Çiftliği, genelde sevişme sahneleriyle adı geçen ve berbat başrol oyuncularına sahip Aşk-ı Memnu (Beren Saat (Bihter) ve Kıvanç Tatlıtuğ’dan (Bihter) bahsediyorum, Selçuk Yöntem için kötü oyuncu demek haddime değil) ve yabancı bir kitap uyarlaması olarak, Monte Kristo Kontu’ndan esinlenilmiş olan Ezel bunlardan bir kaçı. Ben aralarında bir tek Ezel’i takip ediyorum arada. Nedeni ise daha sürükleyici olması, diğer dizilerde bakışla, cep telefonu konuşmasıyla geçirilen zaman yerine tamamiyle hikayenin içini doldurma yöntemine gidilmiş olması, Tuncel Kurtiz, Kenan İmirzalioğlu ve arada göründüğü kadarıyla Salih Kalyon’un harika oyunculukları vs. (burada bir durup Kıvanç Tatlıtuğ ile Kenan İmirzalioğlu’nu karşılaştıranlar illa ki vardır ama ne kadar gereksiz olduğunu anlatmaya gerek yok sanırım). Son olarak yabancı dizilerin uyarlamalarından bahsetmek istiyorum. Bir tanesi Dawson’s Creek uyarlaması başlayıp, Yalan Rüzgarı’na dönmüş (bu arada Yalan Rüzgarı en son 9270. bölüme ulaşmış) Kavak Yelleri… Yalan Rüzgarı’na dönüşme sebebi de bütün karakterlerin gerizekalı özellikleri göstermeleri. 20 yaşında olup başına türlü bela gelmiş adamın gidip tefecilerden 50 bin TL kadar para alması, aynı yaştaki hanım kızımızın önemli bir miktar parayı iş vaadiyle gelen adama verip dolandırılması, hanım kızımızın kocasının başka bi şekilde gelen yine önemli bir miktar parayı bankaya yatırmayıp poker de kaybetmesi ve bomba olarak dolandırıcı tipin elemanları dolandırıp kaçamadan yakalanması sonucu paralarını geri getirme sözü vermesi… Bunlar sadece son 2-3 bölümden çıkan 2 cümlelik izlenimler. Daha detaya inseydim bu yazının tamamını Kavak Yelleri’ne ayırmak zorunda kalırdım. Yabancı dizi uyarlaması olarak aklıma şu anda Kahve Bahane ve 1 Kadın 1 Erkek geliyor (sanıyorum Açık Mutfak da bir uyarlama ama emin olamadım şimdi). Türkmax’ta yayınlanan yaklaşık 20 dakikalık diziler bunlar. Tabi reyting kaygısı olmayan dijital platform kanalında yayınlanan diziler oldukları için 20 dakika ya da 45 dakika çok önemli değil kanal sahipleri için. Çünkü amaç ne seyirciyi mümkün olduğunca televizyon başında tutmak, ne de yayın akışı doldurmak. Bu yüzden de çok iyi iş çıkarıyorlar. Bu programlardan özellikle 1 Kadın 1 Erkek Facebook kullanıyorsanız illa bir kez önünüze gelmiştir. Ayrıca Facebook gruplarından bulup izleyebilirsiniz sanıyorum. Son olarak ufaktan Tatlı Hayat’tan bahsedip geçmiş zaman da olsa ne kadar iyi bir iş olduğunu söylemek istiyordum ama pek de gerek olmadığına karar verdim. Çünkü Tatlı Hayat sanıyorum Türk televizyon tarihinde en iyi uyarlama dizi. Konu sapıyor gibi görünse de, isimler açısından bağlantı kurulabiliyor hala. Gelmek istediğim nokta zaten senaristler olduğundan dolayı, benim işime geliyor açıkçası. Sektörde adı geçen adamların bazılarını bu saydığım dizilerden toplamak mümkün. Birol Güven, isimlerini bilmediğim bir grup Ay Yapım ve TMC senaryo ekibi elemanları, sit-com’lar için Haluk Özenç (Tatlı Hayat ve Emret Bakanım gibi harika işlerin sahibi; ki şu anda zamanında çok başarılı olmasının ekmeğini yediğini düşünmekteyim) vs. vs. Ek olarak bahsetmeden geçemeyeceğim, ne yönetmenlik denemelerini ne de yapımcı olarak ortaya koyduklarını beğenmediğim ve ayrıca büyük yönetmenlermiş gibi lanse edilen Sinan Çetin ve Mustafa Altıoklar var. Hatta ek olarak diye bahsetmesem de bu kadronun yıldızları konumundalar desem yeridir.

İkinci sorun dizilerin çok uzun olmaları. Şimdi hangi televizyon programına herhangi bir dizide çalışan birisi çıktığında en çok konuşulan söz “90 dakika dizi çekiyoruz” oluyor. Sürekli 90 dakika uzunlukta dizi çekmenin eziyetinden bahsediliyor. Bu saçma istekle beraber gelen çalışma şartlarının bazı oyuncuların ve set çalışanlarının hayatını kaybetmesine neden olduğunu da biliyoruz. Oyuncusundan ışıkçısına, sesçisinden çaycısına sesini duyurmak isteyen set ekipleri ise sendikalaşamamış, birleşememiş olmanın acısını çekiyorlar. Bu konuda atılımlar var ama şimdilik başarıya ulaşabilmiş değil. Umuyorum bu adımların sonuçları güzel olur. Tam tersi bir durumda ise televizyon kanallarının isteğiyle ortaya çıkarılmış hazır senaryo şablonu ve tema benzeri dizileri izlemeye devam edeceğiz.  Çünkü toplasak bir kaç bin reyting cihazı üzerinden yapılan ölçümlerle milyonlarca televizyon izleyicisini ölçmeye kalkarak baştan hata yapan sistem bu temaların tuttuğunu göstermeye devam edecek. Halkın takip ettiği sanılan belli başlı temalar yine karşımızda olacak. Bazılarından bahsetmiş olsam da, tam olarak Türk televizyonlarında şu ana kadar yer almış ve alacak muhtemel fiyasko temaları;

• Asmalı Konak, Gurbet Kadını gibi ağa-hanımağa-paşa-konak,
• Arka Sokaklar, Pars: Kiraz Operasyonu ve adlarını bile hatırlamadığım TRT yapımı başarısızlık abideleri,
• Yaprak Dökümü, Hanımın Çiftliği gibi baştan güzel gibi görünüp hikayenin uzamasıyla suyu çıkarılmış roman uyarlamaları,
• Sihirli Annem, Bez Bebek, Selena gibi her yaştan izleyiciyi bıktırmış aptal Harry Potter gazıyla çekilen diziler,
• Çat Kapı, Mert ile Gert gibi üzerine bol kahkaha efekti konulmuş, komik olmadığı halde izleyiciye “bak şimdi burda güleceksiniz” diye yol göstermeye çalışan sit-comlar,
• Başlı başına bir kategori olarak suyu çıkarılmış, uzatıldıkça uzatılan Kurtlar Vadisi,
• Değinmeden geçemeyeceğim Kurtlar Vadisi çakması Illuminati gibi tarikatları temel alan STV dizileri,

en az bir 5 yıl boyunca yenilik getirmeden ekranlarda olacak.

Dünya dizi sektörü fezaya gitmiş, tarihle, bilimle, sanatla, fantastik unsurlarla dizi çekerken, bizimkiler başarısızlıklarını görmezden gelip aynı şeyleri sunmaya devam edecek.

Şimdi bu kadar sayıp da hiç bir diziyi beğenmiyor gibi görünmek var bir de. 3 gecede yazılmış bu yazının kopuk olduğunu ve hayır gelmeyeceğini de biliyorum. Hem güzel dizilerin olduğunu, hem de beğenmeyen imajımı atmak için iki tavsiyeyle bitirmek istiyorum.Birincisi yukarıda bahsettiğim Ezel, diğeri ise hikaye gerektirdiği yerde kesilirse suyu çıkmadan gerek oyunculukları, gerek yapım kalitesiyle Türk televizyon tarihine geçebilecek olan Kapalıçarşı (yapımcı şirket Bıçak Sırtı’nın da yapımını üstlenmiş TMC, o yüzden böyle bir olasılık var).

 

Digiturk vs. D-SMART

Şu an başlanmış ama zaman yokluğu nedeniyle bitirilememiş 3 adet yazıyı bir kenara bırakıp, onların yerine az önce bitmiş olan Fenerbahçe-Steaua Bükreş maçıyla ilgili bir yazı yazmak istiyorum. Bu yazının amacı başlıktan anlaşıldığı gibi maç içinde olan biten ya da futbol falan değil, D-Smart ve Digiturk arasında yaşanan çekişme.

Bir Fenerbahçeli olarak maçın TNT’de yayınlanacağını duyduktan sonra izlemeye karar verdim. Pek dışarıya çıkıp kafelerde maç izleyen adamlardan olmadığım için evde böyle bir imkan olunca maçı kaçırmamam gerekiyordu. Maç saatinden önce televizyon karşısına geçip izlemeye başladım. İlk dakikalarda ters bir durum yoktu ama TNT’nin yayın haklarını aldığı maçın hem Digiturk’te hem D-Smart’ta hem de kablolu tvde yayınlanıyor olması maçı bütün izleyenler açısından rezil etti. Önce yayın haklarının D-Smart’a ait olduğu belirtilen bir altyazı geçmeye başlandı. Tabi bu altyazı D-Smart reklamı da içeriyordu. Neyse bir süre bu devam etti. Daha sonra rezil maç anlatımına zor dayandığım Emre Tilev bu maçın hakkının D-Smart’ta olduğunu, başka bir dijital platformun izinsiz yayınladığını tekrarlamaya başladı. Digiturk adını söylemedikleinden dolayı ayrıca uzatıyordu cümlelerini. Zaten yayın kalitesizdi, altyazı geldi, altyazıyı geçtim kötü anlatım bir reklam, sitem, serzeniş karışımı cümlelerle karışınca yayın gittikçe çekilmez olmaya başladı. Ufak kesintilerden,görüntünün donmasından falan bahsetmiyorum bile.

İkinci yarı başladığında altyazı devam ederken Digiturk efendi efendi siyah bant üzerine maçın yayın haklarının tam olduğunu, yayınlamaya izinlerinin olduğunu yazdığı siyah bir bant koydu ekrana. Bu bant tam D-Smart altyazısının üstüne geliyordu ve D-Smart’ın beyaz fonlu-hareketli yazısının aksine insanı hiç rahatsız etmiyordu. 2 dakika kadar durduktan sonra Digiturk kullanıcılarının rahatlığını düşünmüş olmalı ki, yayının içine etmemek için yazıyı kaldırdı. Daha sonra D-Smart dayanamadı ve ekrana koskoca pek de saydam sayılmayacak logosunu koydu. Logo o kadar büyüktü ki, maçı logonun içinden seyretmek gerekiyordu. Tabi bu arada bir de gol oldu. Logo sağ olsun tam görünmedi gol. Bu arada kesintiler arttı, maç daha fazla donmaya başladı, bir de üzerine Emre Tilev iyice saçmalayıp D-Smart’a “düşler sahnesi” falan demeye başlayınca iş iyice çığrından çıktı. D-Smart logosunu ara ara kaldırsa da önemli pozisyonlarda logo tekrar görünür oldu, sanıyorum bu şekilde Digiturk kullanıcılarına eziyet çektirmek ve kullanılacak özet görüntüleri üzerinden reklam yapmak amaçlanıyordu. Altyazı da bir ara üst kısımda da dönmeye başladı. 2 adet yazılı şerit ve logo ekranı gayet kapattı.

Maç sırasında kablolu yayına abone olanların 4-5′er dakikalık kesintiler yaşadıklarını öğrendim. Ben Digiturk tarafında yaşananları aktarmaya çalıştım. D-Smart’ta da logonun ve altyazının göründüğüyle ilgili bir kaç şey okudum.

Sonuç olarak bu maç TNT’yi hangi platformdan takip ediyorsa etsin, izleyiciye eziyet oldu. D-Smart sürekli ekrana birşeyler koyup yayının kalitesini iyice bozarken, marka yönetimi konusunda sınıfta kaldı. Hem reklam yapıp, hem de görüntünün sürekli engellenmesi, zaten D-Smart abonesi olmayan izleyiciler üzerinde kötü bir izlenim bıraktı. Digiturk ise sakince ekrana getirdiği 3 dakikalık siyah bant ile meramını anlatarak, zaten D-Smart tarafından yeterince içine edilmiş yayını saptırmayarak gönüllerde taht kurdu. Düşünüyorum da eğer bu maç Super Bowl gibi milyonların izlediği bir maç olsaydı ve milyonlarca dolarlık bir reklam pastası paylaşılmaya çalışılsaydı, Digiturk çok abone kazanırken, D-Smart çok abone kaybederdi. Gerçi çok önemli bir maç olmasa da futbol ile adlarını duyurmuş bu iki platformun kapışmasında bugün futbolseverler maçların nerede olmasına dair bir fikir edinmiş oldular.

Not: Yazıyı biraz alelacele yazdım. Sıcağı sıcağına yazılmış bir yazı olduğundan dolayı hatalar, tekrarlamalar veya anlatım bozuklukları olabilir.

 

İntibaklı Olmak veya Bir Tebligatın Dayanılmaz Cazibesi

Bir vakittir, çoğunlukla işten güçten dolayı, bazen de üşengeçlikten yazamamanın bir soğukluğu var ellerimde. Konu seçiminde de aynı sıkıntıyı yaşadım tabi. Aklımda gezen bin tane tilkiden hangisini seçsem, hangi konuda gayet subjektif ve gayet yalan yanlış, eksik bilgilerimi bu blog’u okumaya yeltenmiş arkadaşlarla paylaşsam, bir süre karar veremedim. En sonunda, internette çok araştırıldığını, merak edildiğini bildiğim, şu eğitim-üniversite meselelerinden bahsetmeye karar verdim.  Daha önce Hukuk eğitiminden bahsetmiştim, lakin bu meselelerde paylaşmaya değer bulduğum, bildiğimi düşündüğüm bir konu daha var; Yatay geçiş, dikey geçiş, ÖSS – ÖYS ile üniversite değiştirme, intibak sınıfı ve intibak’ın tebliği meselesi.

Kız yoğunluğundan anladığımız kadarıyla bir Eğitim Fakultesi mezuniyeti

Önce yatay geçiş mevzuu. Yatay Geçiş dediğimiz imkan, aslında her üniversiteliye tanınmış, lakin çok çok küçük bir kısmının kullanabileceği bir fırsattır. Biliyorum ki bir çoğunuz, lise zamanlarında yaptığınız kötü bir tercihten, ya da üniversitenizin, fakultenizin durumundan ya da ortamdan dolayı mutsuzluk içindesiniz. Hatta eminim ki yerleştirmeler açıklandıktan hemen sonra depresyona giren arkadaşlarımız vardır. İşte yatay geçişin rolü de burada. 4 yıllık bir bölümde okuyan herkes, yeterli not ortalaması ve diğer üniversitenin/bölümün yeterli kontenjanı açmasıyla üniversite/bölüm değiştirebilir. Bölüm de diyorum, çünkü genelde yatay geçiş aynı üniversite içinde bir bölümden  (genelde iş alanı azdan iş alanı çok olana) diğerine yapılır. Örneğin, kendi üniversiteniz içinde işletmeden hukuk’a geçmek, benim bir arkadaşın yaptığı üzere, mümkündür. Diğer yön ise kendi bölümünüzü sabit tutup başka bir üniversitenin o bölümüne geçmek. Yani ya bölümüzünü, ya üniversitenizi değiştireceksiniz.

Peki işin zorluğu nedir? Öncelikle, tabii ki not ortalaması. Yatay geçiş, en az bir 4 üzerinden 3 ortalama ister. Çoğu ciddi bölüm 3.70 lerle kapatır. Yani daha ilk seneden itibaren dersinizi sıkı tutmanız lazım. Bir de kontenjan sorunu var. Bölümler en fazla 3-5 kontenjan açıyor, bunu da bazen ilk seneyle sınırlandırıyorlar. Birkaç tercihi birden değerlendirip işinizi sağlama almaya çalışın. Bir de devlet üniversitesinde okuyan arkadaşlar için bir çift lafım var. Şunu bilin ki, yatay geçiş sürecinde vakıf üniversitelerinden sizin istediğiniz bölüme fantastik denilebilecek notlarla geçişler olacak. ÖSS de ilk 100 bin e girememiş insanın hukuk fakultesinde 3.97 ortalama yapması gibi durumlar vardır.  Sonuç olarak vakıf üniversitelerinden devlet üniversitelerine yatay geçiş çokça şüphe uyandıran ve adaletsizliğe yol açan bir durumdur, vakıf üniversiteleri de bu hakkı yine çokça şüpheli davalarla kazanmıştır.  Yatay geçiş böyle bir olay işte.

Geçmek istediğiniz bölümde sıradan bir gün. Evet.

Dikey Geçiş ise bambaşka bir mesele. 2 yıllık bir yüksekokuldan alakalı bir 4 yıllık fakulteye geçmenize yarar. Yapan arkadaşlarımız vardır, anlattıklarına göre not ortalamasının küçük bir önemi olmasıyla beraber, DGS denilen, 1 kontenjan için 10 bin kişinin yarıştığı sınava girilir. Sınavın genel içeriği Türkçe ve Matematik’e artı olarak bazı zor-hızlı yapılması gereken zeka sorularıdır. Dikey geçiş yaptığınızda da sorunlarınız bitmez. Tonla ders eksiğiniz, 3-5 de verdiğiniz ders olması sizin 1. sınıftan başlayacağınız anlamına gelmez. Genelde 2. sınıftan başlatıp “İntibak” denilen sisteme tabi tutarlar. İntibak dersleriniz çakışsa bile 60 krediye kadar (ki normali 30) ders almanıza yarayan bir işkence aracıdır, almıyorum da diyemezsiniz. Dağ gibi adamların eriyip gittiğini gördüm vesselam.  Bir de intibak’ın tebliği meselesi vardır; yönetim kurulu kararı çıktıktan haftalar sonra bile adresinize gelmesi gereken tebligat gelmeyecektir. Sabredin. Hangi sınıfta olduğunu bile bilmemek kötü bir his ama, yine de sabredin.

Soldaki adam grubu batak konuşmuyorsa ben de üniversite hakkında birşey bilmiyorum arkadaş.

Gelgelelim ÖSS-ÖYS ye tekrar girerek üniversite/bölüm değiştirme meselesine. Aslında yatay geçişten de, dikey geçişten de kolay olan bir yoldur bu. İmkanlarınız fazladır, 3-5 kontenjan için değil yüzlerce kontenjan için oynarsınız. Benim şahsi kanaatim, Öss den ilk 1000′e girmek ciddi bir fakultede 3.50 ortalama yapmaktan kolay. Ama tabi bazı riskleri var. Zaten bölüm değiştirirseniz tüm dersleriniz iptal olur, 2-3 dersiniz geçer, birinci sınıftan başlarsınız. Üniversite değiştirip bölümü sabit tutarsanız, örneğin  A fizikten B fiziğe geçerseniz, derslerinizin kabul edilip edilmemesi tamamen geçtiğiniz fakultenin yönetim kurulunun  iradesine bağlıdır. Bütün derslerinizi saydırıp 2-3 seçmeliyle kurtulma ihtimaliniz de var, sadece YÖK dersi dediğimiz Türkçe vs. verip ana derslerin bir alayını alma ihtimaliniz de var. Riskler, zorluklar ve kazançlar ortadadır. Yapan arkadaşlar var.

Üniversite ya da bölüm değiştirmeyi kafasına koymuş arkadaşlara şimdiden kolaylıklar diliyorum. İnşallah kısa bir zaman sonra tekrar yazmak üzere.

 

Tweetleri Toplayıp Blog Yazısı Oluşturmak…

Yazı yazasım var ama bu kez her zaman olduğu gibi tek konsept üzerine gidemeyeceğimi düşünüyorum. Etrafta olan olaylara ve takip ettiğim konulara dair ufak tefek yorumlar yapmayı düşünüyorum ama bu kez de yazacağım yazının twitter denilen ne işe yaradığını anlamadığın acayip icada farklı zamanlarda eklenmiş tweetlerin bir araya toplanmasından farklı olmayacak sanırım. Tabi şu an böyle başladığım yazı sonuna yaklaştığımda çok çok farklı olabilir. O yüzden azcık sabredin.

Şu ara en çok konuşulan konuyla başlamak istiyorum. Türkiye-Ermenistan arasında protokol imzalandı. Tabi olması gerektiği gibi öncesinde 1-2 saatlik bir krizle beraber. Ben daha büyük bir şeyler bekliyordum ama neyse ki çabuk atlatıldı. Bu protokolün imzalanması sırasında Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun gülümsemesi, fakat Ermenistan Dışişleri Bakanı’nın inatla sert davranmaya çalışması gündemi bir süre meşgul etti. Tabi daha sonra protokolün kendisinden daha çok konuşulan maça çevrildi gözler. Siyasi açılım falan denildi maç ama bu maç öyle bir olaydı ki medya için, açılımın da protokolün de barış girişimlerinin de Karabağ sorununun da geride kalmasına yol açtı. Bütün Türk Medyası önceliğini Sarkisyan’ın Bursa’ya gelip gelmemesine verdi. Burda garip olay şuydu, bu süre içerisinde haberleri izlediğim hiç bir kanal Sarkisyan’dan Ermenistan Cumhurbaşkanı diye bahsetmedi. Sürekli Sarkisyan denildi. Garip olan olay ise, sanki Ermenistan’ı tanımıyormuşuz gibi ya da daha bir kaç gün öncesinde aynı diplomatik belgeye imza atılmamış gibi davranılmasıydı. Tamam her şekilde medya titiz olmak zorundadır ama insanların sıfatının verilmesi gerektiğine inanıyorum. En azından haberlerin başında Ermenistan Cumhurbaşkanı Sarkisyan denilse ve geri kalan kısımda kullanmamış olsa yine anlaşılabilir bir durum olurdu ama tamamen silip atmak hiç bir kanal için doğru değildi bence.

Bu arada tüm Türkiye milli maçlara kilitlendi. Dünya Kupası şansımız devam etmeliydi ama zaten oynadığımız futbol şahsi kanaatimce o kadar kötü ki, bence böyle bir şans baştan beri yoktu. Çünkü A Milli Futbol Takımımız ne sahadaki oyunu kontrol edebiliyordu, ne de belli bir taktik çerçevesinde oynuyordu. Tek cümleyle özetlemem gerekirse, bence bir takım ya İspanya, Brezilya, İngiltere gibi sahada hep güçlü, yöneten olabilmeli ya da bizim gibi bunu yapabilecek oyunculara sahip değilse en azından Yunanistan gibi sıkı savunmaya yönelip, 1-0 olsun bizim olsun diyebilmeli. Tabi bir takımın performansını etkileyen bir sürü dinamik vardır ve bir takım sadece bir (bu gibi) cümleyle oluşturulamaz bunun farkındayım ama bir bakın, kendince bu kadar iddialı bir takımın duruma göre taktik değiştirmeye çalışması ama becerememesi biraz saçma değil mi? Ya beklentileri düşük tutmak ya da yüksek beklentiyi karşılamak için iyi futbol oynuyor olmak lazım. Bu kadar büyük beklentinin kaynağı da anlaşılabilir tabi. 2002′de gelen dünya 3′lüğüyle kazanılan güven, arada başarısız bir dönemde sürekli “daha önce başardık yine başarabiliriz” diye gazlanan bir takım, Euro 2008′de bu başarısızlıkların arkasından beklenilemeyecek kadar düzgün oynayan, mantalite olarak neredeyse tamamiyle yenilenmiş bir ekip… Bu sürecin arkasından 2010 Dünya Kupası’nda üst sıraların hedeflenmesi normaldi. Nasıl kura çekilirse çekilsin “dişimize göre çıktı”, “güle oynaya tur bizim” diyen medya da bunun üzerine eklenince rehavet çökmesi doğaldı. Rehaveti geçtim, 3 büyük takımın bazı futbolculara yıllardır duyduğu anlamsız güven de A Milli Takım’ı etkiledi haliyle. Son yıllarda takip etmediğim ligden bazı oyunculara daha iyi alternatifler çıkacağını düşünüyorum. Bırakın A Milli Takım’ı, bir Fenerbahçeli olarak görmek istemediğim, futboluna anlam veremediğim Selçuk Şahin ve aynı şekilde Galatasaray’a pek de bir katkısını görmediğim Sabri Sarıoğlu bunlarında başında geliyor. İsim saymak kolay, kötü maçtan sonra kötülemek de kolay ama bir taraftan abartmak da kolay. Zamanında Tuncay Şanlı’ın Fenerbahçe taraftarı ve medya tarafından abartılması durumunu şimdi Arda Turan yaşıyor. Sürekli gaz veriliyor oyunculara. Hiç bir zaman kötü olduğunu söylemedim Arda’nın ama şu da bir gerçek ki, ne kadar iyi olsa da kendisine sürekli pozitif bakan bir fan grubu var ve “dünya starı” yakıştırması yapmadığınız sürece garip karşılanıyor ve hatta futbolla hiç alakanız yokmuş gibi nitelendirilebiliyorsunuz. Dünyada Ronaldinho gibi oyuncular gözden düşerken bizim Arda Turan’a sıkı sıkıya tutunmuş olmamız abes kaçıyor haliyle.

Değinmek istediğim bir başka konu Cengiz Semercioğlu’nun bugün Hürriyet Kelebek’te yazmış olduğu yazı (link). Linke bakmak istemeyenler için kısaca özetleyeyim. Cengiz Bey katıldığı bir lansmandaki davet edilen bloggerlardan bahsetmiş. Bu yazının önemli olduğunu düşünüyorum. Daha önce de bloglar hakkında yazılar çıkmış olsa da, “Blogger da sarı basın kartı alabilmeli” başlıklı bu yazı Türkiye’de geleneksel gazeteciliğin yeni medya düzeniyle ilişkisini ilk defa işliyor. Dünyada daha önce davetlere, toplantılara bloggerlar çağrılmış, bloggerların yazdıkları haber kaynakları olarak kabul edilmiş olsa da Türkiye’de ilk defa birisi gazeteci kimliğiyle bunu yazıyor (sanırım ilk). Medya devlerinin önemli bir kısmını kaybetmeye başladıkları haberleşme hizmeti gittikçe bireyselleşiyor. En ufak bir kaza görüntüsü de olsa insanlar kendi aralarında paylaşıyorlar ya da birbirlerini haberdar ediyorlar ve bu şekilde kimse günlük olayları öğrenmek için gazete, tv gibi mecralara ulaşmak zorunda kalmıyor. Tıpkı MJ’in ölüm haberleriyle ilgili dünya devlerinin gösterdikleri kaynak internet siteleri ya da daha günlük bir noktaya inmem gerekirse, bir kaç gündür Bilkent Üniversitesi’nde ortaya çıkmış domuz gribi gibi. Viral olarak yayılan haberler önemine göre yerelden ulusal ya da uluslarası hale geliyor, medya da haberleri yetiştirmek için biraz geç kalıyor. İşte bu yüzden medya şirketleri arasında yeni trend herkesin kendi haberini sunması. Gönderdiğiniz haberin kabul edilmesiyle muhabir olmanız ya da CNN’in yaptığı gibi haberi sunup videoyla gönderdiğiniz takdirde o haberin internette, zaman zaman da televizyonda sizin sunumunuz ile yer alması işleri daha hızlı hale getiriyor. Her ne kadar çok blog olsa da ve bu bir haber kirliliğine yol açsa da, yeni medya düzeninin bu şekilde oluşacağını söylememek yanlış olur. Bu yüzden de Cengiz Semercioğlu’nun yazısını yeni nesil gazetecilerin teknolojiyle iç içe olmalarına bağlıyorum.(Bu şekilde de konuyu bitirirken Mehmet Ali Birand tavrı yakalamış oldum.)

 

Radyo Programı Tavsiyesi Olan?

Hayatım boyunca tembel bir öğrenci oldum. Elimden geldiğince mecburi ödevleri yapıp, ekstraları bıraktım. Saçma geliyordu ama bu durumu hocalara anlatmak imkansızdı. Hani vardır ya, bütün haftasonu ders yapmayıp pazar gecesi en önemli kısmı yetiştirmeye çalışanlar, işte onlardan biriyim ben. Bu olay sadece bir dönem değişti hayatımda, ki o da ortaokul zamanı bir araya denk gelir. İşte o ara, çocuk azmiyle kar-kış demeden her gün okul sonrası top oynadıktan sonra eve geldiğimde yapardım ödevleri. Akşamları film ya da dizi seyretmeyi pek sevdiğimden ödevler erken bitmeliydi. Ha bir de, ders çalışırken hep etrafımda ses olmasını isterdim ya da konuşacak biri. Herkes bir konuya odaklanmak için sessizlik ister, ben ses istiyordum garip bir şekilde. Bu yüzden televizyon karşısında olurdum hep. Tabi sonuç hep ertelemeye gitmekti. Çünkü dinlediğim şeyi izlemeye de çalışıyordum bir yandan ve ödev yapmayı bırakıyordum genelde.

İşte o ara radyo dinlemeye başladım. Akşam saat 7-8 gibi Kırmızı Başlıklı Kız diye bir program vardı (ek bilgi: dj “bi biskrem versem?” diyen kısa saçlı hanım kızımızdır). Eğlenceli, espriliydi kendisi. 1-2 kere mecburiyetten dinlediğim programı her gün dinler oldum. Her akşam devam etti bu radyo hali. Sene bitti unuttum sonra tatil falan derken.

Sonra lisede Matrax’ı keşfettim. Uyumama bahanesiydi o da. Akşam 10-gece 2 arası yayın yapardı. Ben genelde 11 buçuk gibi dinlemeye başlar, program sonuna kadar da devam ederdim. Zamanla program kendini takip ettirir hale geldi. Kendi konuklarından yarattığı karakterler, gece gece “Keçiören’de polislere halı satarak okul harcını çıkarmaya çalışan öğrenciler” gibi atraksiyonlarla cidden komikti. Matrax’ı sanırım 3 yıl kadar dinledim. Zeki Kayahan Coşkun sunuyordu. Kitapları falan çıktı sonra. Alem FM’de devam ediyor sanırım kendisi.Ek bilgi için: www.zekirdek.com

Matrax’ı dinlediğim son yıl gecenin bir yarısı başka bir radyo programı daha keşfettim. Matrax bittiğinde oraya geçip, Cenk ve Abuzer’i dinlemeye devam ediyordum. Cenk’i hiç görmemiş olsam da (bazı tahminlerim var ama) Abuzer kişisinin Melih Ekener olduğunu sonradan öğrendim. Hani var ya Maskeli Beşler’de falan oynayan sakar arkadaş, o işte. Radyoda program onun üzerine dönüyordu, aksanıyla ve esprileriyle programı dinletiyordu ama sonra sinemada yer almaya başladığında aynı kaliteli işi göremedim. Tabi zamanla o program da unutuldu gitti.
O zamanlar bu program içinde Abuzer Radyo Okulu diye bir kısım vardı. İnternet sitesi hala ulaşılabilir durumda. Espri anlayışını beğeneceğinizi pek sanmıyorum çünkü üzerinden yıllar geçti ama yine de bir bakın derim.

www.abuzer.com

Cenk ve Abuzer gece 3′te bittikten sonra her gün olmasa da Rıza Karaağaçlı’nın bir programı vardı onu dinlerdim. Merak edenlere şöyle söyleyeyim, kendisi Ferhunde Hanımlar dizisinde Yetkin diye bir karakteri oynamıştı (zamanında Ferhunde Hanımlar’a bakmış (yaşlı teyze tabiriyle arada takip etmiş) ve her ne kadar 1000 bölümü geçip boku çıksa da yaklaşık 250-300 bölüm Bizim Evin Halleri seyretmiş bir kişi olarak bunu bilmeyi doğal kabul ediyorum. 90′lı yılların filmlerinin çoğunda seslendirme yapmış, hala da devam etmektedir (tabi bildiğim kadarıyla). İşte bu yüzden diğerlerine göre bir gömlek üstte garip bir adamdı kendisi..4 ya da 4 buçuk gibi bu program da bittikten sonra yatıp ertesi gün bir de okula gitme işkencesini çekerdim. Her ne kadar uykusuzluk okulda kötü de olsa, vazgeçemedim radyo sevdamdan.

Başlığa geri dönmem gerekiyor ufak ufak. Şimdilerde yine bir radyo programı arıyorum. Saat farketmiyor ama sabah 8-9 arası ve akşam 5-7 arası olursa daha da bir şukela olur diye düşünüyorum. Önerisi olan varsa lütfen yorum yazsın, mesaj atsın, bir şekilde bana ulaşsın. Ben de şimdi bu ara dinlediğim programları anlatmaya devam edeyim.

Bay J var Power FM’de mesela. Kendisi sürekli konuşup espri yapan garip bir adam. Garip bir aksanı var. Genelde ilişkiler üzerine espri yapıyor. Artık aksanından mıdır yoksa okuyuş hızından şeklinden falan mıdır esprilerinde bir tercüme havası seziyorum. Sürekli komik olmaya çalışıyor ama programın tamamında bunu başaramıyor. Ayrıca programda CNN Türk’te hava durumu anlatan Bünyamin Sürmeli, nam-ı diğer “Havayı Koklayan Adam” var. En güzel kısımlar da bu aralar bence. Normalde Bay J’nin metni yazıp okuduğu kısımlar yerine Havayı Koklayan Adam’ın katılıp sohbet ettikleri, hava durumundan bahsedilen kısım daha doğal geliyor.

Sabahları da Modern Sabahlar’a denk geliyorum hep. Radyo ODTÜ’de Ege Kayacan, Fahir Öğünç ve Oktay Demirci’nin programı. İsimlere takıntılıyımdır genelde. Tanınsınlar istiyorum, ki üçü de epey şöhretli insanlar ama olsun. Belki de şu aralar en kaliteli program bu. Radyo dinleyen kim varsa sorarsanız zaten illa bu programın adını söyleyecektir. Program daha çok muhabbet havasında geçiyor. Sürekli dinlenebilesi bir tarafı var ama nedense ben pek bir uzak kalıyorum programcı arkadaşlara. Sanıyorum dinleyebileceğim saatlerde kendileri de benim gibi pek bir uykulu oluyorlar. Kimisi saat 9′dan sonra açıldıklarını, programın o saatten sonraki kısmında gerçekten harika olduğunu söylüyor ama o saatte maalesef benim radyo dinleyebilme ihtimalim olmayabiliyor (ki denk gelebilmiş değilim). Takip ediyorum, etmeliyim, siz de edin.

Sourberry’i eklemeden bitiremem bu yazıyı. Burda bahsettiklerimden farkı Sourberry’nin program değil de radyo olması. Kötü yanı internetten yayın yapıyor olması. Yani her yerde dinleyebilmek imkansız. Ama bilgisayar başına geçip sıkıntı hissedildiği anda takip edilebilir. Sourberry’de programları Ekşi Sözlük yazarları yapıyor. Belli Başlı bazı programlar dışında tam olarak oturmuş bir yayın akışı yok. Eğer yayın yoksa, uygun olan ve yayın almak isteyen yazar bir anda akışı ele alıyor. Benim favorilerim betty puf puf’un “Gökyüzünde Karpuz Kesen Kırgızlar” ve odrade atreides’in “Kehribar İçinde Kalmış Böcek” programları. İnternet sitesi kurcalanası: http://www.sourberry.org/

Durum bundan ibaret. Radyo dinlemeyi pek bir seviyorum, hatta yayın işine de bulaşmak isterdim. Ayrıca radyo hakkında okunmayacak bir yazıya gecenin bir yarısı saatler ayırabilmek de benim işim anca. Tavsiyelerim bunların denenmesi, varsa tavsiyeniz, lütfen ulaştırın.

 

Türk Aile Yapısı ve Diziler

Taktım ben kafayı bu politikacıların işlerine. Bugün haberleri izleyip, Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf (ki adını ilk defa duyuyorum) tutturmuş dizilerde sevişme sahneleri falan oluyormuş da şifre getirilmeliymiş. Sadece bir kanalın haberi değil tabi bu, neyse anchormanlar bu durumu açıkladıktan sonra gayet klasik bir şekilde bütün izlediğim kanallarda sokaktaki vatandaşa soruların sorulduğu görüntülere geçildi. Genel olarak hanımlara soruldu sorular tahmin edebileceğiniz gibi. Kimisi “izlenmesi uygun değilse izlemiyoruz” dedi, kimisi 3-4 dizi sayıp “bunları izliyorum ben” dedi, 2 tane liseli kız çıktı, biri “Behlül’ü izliyorum” dedi. Arada bir tane hanım, dizilerdeki bazı sahnelerin ne kadar sakıncalı olduğundan bahsetti. Daha sonra bu hanımın bakanın kendisi olduğunu öğrendim ama röportajda o kadar bakımsız bir haldeydi ve konuşmayı o kadar zor gerçekleştiriyordu ki, böyle hükümete de böyle bakan yakışır dedim kendi kendime.

Hemen biraz geri dönüyorum bu noktada ve hemen size Edibe Sözen hanımefendiden bahsetmek istiyorum. Kendisi Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti denmeyecekmiş ya) Genel Başkan Yardımcısı olup zamanında 18 yaşından küçüklerin otellerde kalamamaları, restoranlarda yemek yiyememeleri, internet kafelere gidememeleri gibi maddeleri içeren “Gençleri Koruma Kanun Tasarısı” diye bir şey ortaya atmıştı. Temelde bırakın küçüklerin nefes almasını engellemek, büyüklerin de bazı davranışlardan dolayı fişlenmesini öngörüyordu. Edibe Hanım şu an Türk siyasetinin en etkin bayanı olduğuna göre ve partisindekilerin yaklaşık aynı görüşte olduklarını düşünerek, Selma Aliye Kavaf ile nasıl bir rol model-wannabe ilişkisi oluşturabildiklerini anlayabiliyorum. Tv ekranından yansıyanlarla birlikte (acı ama gerçek bu iş böyle), basit olarak OKS’nin ÖSS’nin sonuçlarının ya da e-devlet sisteminin ortaya konulmaya çalışıldığının söylendiği bir hükümette gençlere internet konusu başta olmak üzere yasak getirmek nasıl bir mantık ürünüydü hala merak ediyorum ama.

Tekrar devam ediyorum Selma Aliye Kavaf’ın sözlerinden. Sayın bakanımız konuya kendinden o kadar emin devam ediyor ki, dünyanın hiç bir yerinde böyle bir kontrol sistemi olmadan insanların tv seyretmediklerini, ne kadar yararlı olacağını falan söylüyor. Ki, bu nokta arkasına sığınılan “Türk Aile Yapısı” denilen şeyin bakanlarımızca bile ne kadar karaktersiz görüldüğünden daha çok kurcalıyor kafamı. Tamam belki olaylar yaşanıyor, insanların başına sorunlar geliyor ama bunlar aile yapısının oluşmadığını göstermiyor. Eğer o kadar kolay değişecek olsaydı bence tv, gazete, internet, hatta radyo gibi medya kollarıyla bağlantımızın kesilmesi lazımdı diye düşünüyorum. Hatta madem o kadar kötü aile yapımız var Türk milleti olarak, telefon da kullanmayalım oldu mu? Ayrıca Selma Aliye Kavaf bu lafları böyle kendinden emin sarfederken bırakın bir diziyi ya da filmi izlemeyi, acaba yabancı bir kanal açmışlığı var mıdır merak ediyorum. CSI, True Blood, American Dad, Gossip Girl, The O.C falan diye sayıp bunlardan hangisini gördün diye sormak istiyorum kendisine ama en azından birine dair bir cevap alabileceğimi dahi sanmıyorum. Çünkü zamanında (ki bu ben doğmadan öncesini de kapsamak üzere) bizim Yalan Rüzgarı diye bildiğimiz bir dizi vardı, o dizi bile yaşanan entrikalarıyla, aşkıyla, seksiyle bizim dizilerimizi bilmem kaça katlar. (Merak edenlere ufak bir not, o dizi devam ediyor. 9261 bölüm olmuş ama hala devam ediyor. Bitmedi bitmeyecek de.)

Bir başka noktaya da ufaktan değinmek istiyorum ki, dünyanın en gereksiz politik hamlesini yapıp, Kevin Costner da Demokratik Açılım’a destek veriyor diyen de Edibe Sözen’dir. Kabine olarak ne olduğu belli olmayan açılım derdine düşülmüş olması bir yana, yetmedi gibi Hollywood’dan aktörlere “Ne Mutlu Türküm Diyene” diye şapka giydirip konuşmaları, resepsiyonlara çağırmaları başka bir yöne. Nerden tutulsa elde kalacak açılım politikasına show business elemanı takviyeli ara gaz çalışması yapıyorlar anca. Edibe Sözen’in bunu açıklamasından günler sonra Bülent Arınç’ın geç de olsa cevap vermiş olması da ayrı bir komedi. Biri bakın Kevin Costner da bizi destekliyor derken, aynı partinin yönetim kadrosundan birisi belki de benim nazarımda siyaset hayatı boyunca ilk doğru lafını etmiş olarak, “bir olay bu kadar da sömürülmez” demiştir.

Edibe Sözen’in yasa tasarısı için: http://www.milliyet.com.tr/Guncel/HaberDetay.aspx?aType=HaberDetay&ArticleID=975682&Kategori=guncel&Date=07.08.2008&b=Porno%20dergi%20alana%20kimlik%20bilgisi%20%C5%9Fart%C4%B1!&ver=48

Selma Aliye Kavaf’ın teklifi için: http://www.milliyet.com.tr/Siyaset/SonDakika.aspx?aType=SonDakika&KategoriID=12&ArticleID=1143656&Date=27.09.2009&b=Sevismeli%20dizilere%20sifre%20geliyor

 

Reality of Evolution

Blog olayı zamanında internet günlüğü gibi bir tanım almış olsa da Türkiye’de, daha kavranamamış anlamıyla saçma sapan işler için kullanılıyor, kimisi film, dizi videoları ekliyor, kimisi maç özetleri ve goller. Arada bilgi vermeye çalışan ya da insanların yorumlarını içeren gerçek anlamda blog denebilecek alanlar kaybolup gidiyor.

Bilim, teknoloji, sanat, siyaset, her ne olursa olsun mantıklı olduğu sürece bloglar açılmalı, yazılmalı kanısındayım. Fakat bizim yetiştirildiğimiz (kendimi ve blogdaki diğer arkadaşlarımı dahil etmemekle birlikte, genel olarak Türk halkını kastederek) ortam dolayısı ile bu pek mümkün değil. Çünkü kabul etmeliyiz ki biz millet olarak nerde hurafe, nerde efsane var ona inanmayı tercih ediyoruz. Bilimi, gerçekliği kendisine yol kabul etmiş, dürüstlüğüyle çalışan insanlar yerine, kendi adını sağda solda geçirmiş hatta bazıları marka statüsüne ulaşmış insanların sözlerini doğru kabul ediyoruz. Size bir kaç örnek vermem gerekirse, sadece NLP ve kişisel gelişim seminerleri yapan adamların baştacı edildiği (örn. Erdal Demirkıran), hayatında önemli sayılabilecek bir numarası olmayıp ahkam kesenlerin mehdileştirildiği (örn. Harun Yahya), siyasette anlamadığı belli adamların her seçimde ön plana çıktığı (örn. saymama gerek var mı!?), sanatla alakası olmadığı halde sanatçı sayılanların (tamamiyle objektif ve katıldığım bir görüştür ki Mehmet Ali Erbil ve Hülya Avşar) vs. bir ülkede arada kalmış değerlerin farkına varmıyoruz. İster bir profesör olsun, ister öğrenmeye ve öğrendiklerini çevreye yaymayan çalışan bir öğrenci olsun, hurafelerin ve adı magazin programlarında geçti diye bir şey sayılan insanların arasında kaynayıp gidiyor. Yukarıda bahsettiğim isimlerine yerine birilerini saymam gerekirse, psikoloji alanında belki de Türk televizyonlarında en azından şu sıralar en aktif ve adı geçen insan olan Üstün Dökmen, adı dünyada anılan akademisyen Ali Demirsoy ya da sıkıcı filmler çekiyor derken sanat yaptığı farkına varılmayan ve aptal saptal komedi filmlerine karşı gişe zaferi kazanması imkansız olan ama şimdiden adını dünya sineması adına duyurmuş yönetmenler Nuri Bilge Ceylan, Zeki Demirkubuz, Fatih Akın gibi isimler takip edilmeli. Zor bir şeyden bahsediyorum tabi. Her aksilikte nazar arayan, kader kelimesini ağzından düşürmeyen bir halk olarak nasıl gerçekleştireceğiz bunu bilemiyorum.

Başlıktan sapmamak adına biraz geçiştiriyorum anlatmak istediklerimi. Hatta direk konuya geliyorum. Şu aralar pek yazı yazamıyoruz biz bu bloga. Okulların açılmasına ek olarak konu sıkıntısı yaşadığımız zamanlar olması ters etkiliyor. Buraya yazamasak da God Like’ın bir blogu var Reality of Evolution adında. Orada yazmaya devam ediyor ama konsept farklı olduğu için her zaman taşıması imkansız.

Blog için:
http://realityofevolution.wordpress.com

Geçen hafta içerisinde blogu bir saldırı atlattı. Evrim ve bilim ile ilgili bir blog olduğundan inançlar ve evrim teorisine karşı insanların düşüncelerini öğrenmek amacıyla açılmış iki adet anket sahte oylarla manipule edildi. Tahmin edebileceğiniz şekilde Müslümanlık ve insanların evrim teorisine inanmadığı yönünde bir patlama yaşandı. Hemen arkasından God Like’ın yazı yayınlaması üzerine saldırılar durdu. Arkasından ben de bir yazı yazarak tepkimi gösterdim. Bugün yazdığım konu her ne kadar o bloga verdiğim destekle ve insanların görmesini istememle alakalı olsa da, bu yazının başında kısaca anlattığım bakış açısı kıtlığı hadisesini orada bu saldırıyla ilişkilendirerek “Reddediyorum, İnsan Düşünebilen Bir Varlık Değildir…” adlı ufak bir yazıyla dillendirdim.
O yazıyı okumak isteyenler için:
http://realityofevolution.wordpress.com/2009/09/19/reddediyorum-insan-dusunebilen-bir-varlik-degildir/

Neyse devam ediyorum. God Like’ın bir logo düşüncesi vardı. Logo tasarlamak zor iş ama elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım. Bir logo isimden, tek bir harften, bir sembolden, siluetten vesaire oluşabilir. diğer çoğu tasarımdan farklı olan noktası ise belli kriterlerinin olmayışıdır. Tasarımda bazen form, bazen fonsksiyon, bazen okunabilirlik falan ön plana çıkarken logo tasarımında işler daha soyuttur. Kısaca öyle bir şey yapacaksınızdır ki, insanlar tarafından benimsenecek, görüldüğünde hatırlanacak, opsiyonel olarak içeriği sembolize edecek vs. vs…. Tasarıma kafayı takmış biri olarak, internet el verdiğince araştırdığım dizayn tutorialleri, anlatımları, ipuçları arasında logo dizaynla alakalı olanların %100 başarısız olmasının sebebini buna bağlıyorum. Çünkü diğer işlerde, bir sorun vardır ve belli kriterler içerisinde çözmeye çalışır tasarımcı. Logoda bu sorun tamamiyle ortadan kalkar (bence) ve tasarım işi tamamı ile bir sorun haline gelmeye başlar zamanla (tabi eğer usta bir tasarımcı değilseniz). Bu usta olup olmamak konusunu düşününce ne kadar zorlandığımı itiraf etmem gerekir. Her ne kadar insanlar çok beğenip, güzel bir logo olduğunu düşünseler de benim tereddütlerim var. Onun dışında son halinin çok beğenildiğini itiraf etmeliyim. Tasarıma ilgi duyan ve işin eğitimine de bulaşmış biri olarak bu güzel bir his veriyor insana.

Ufak bir düşünce aşamasından sonra ortaya çıkan çalışmayı kısaca açıklamak istiyorum. Aslında her zaman en uzun süren aşama fikir aşaması olsa da (yine bence), bu kez ucundan olaya dahil olmuşum ve evrim teorisiyle ilgileniyor olmam işimi kolaylaştırdı. Düşünce açısında beyini, filogenetik ağacı anlatmak için beyin kıvrımlarını, hatırlanabilirlik ve içerik için en bilindik basit evrim şemasını kullanmayı tercih ettim. her kıvrıma sonunda bir aşamaya açılıyor olsa da farklı türlere de açılıyor gibi göründü bu sayede.

Sonuç olarak oldu galiba. Taşlar yerine oturdu ve çağrışımı yakalamayı başardım.